h t t p : / / c d . u q . p l
             M P E G  /   V i d e o C D     

   Załóżmy , że chcemy na dysku twardym zapisać 1 minutową sekwencję wideo w rozdzielczości obrazu systemu PAL (25 klatek na sekundę). Wydawać by się mogło , że dysk twardy o wielkości 1GB powinien spełnić to zadanie - jednak jak się okazuję nie pomieści on nawet minuty tylko samego obrazu ! Dzieje się tak , ponieważ jedna klatka obrazu (756x512) PAL zajmuje nieco ponad 0,8MB. To dla sekwencji jednosekundowej wymagany jest zestaw 25 klatek dający około 25MB. Nie trudno sobie uzmysłowić , że jest to wielkość ogromna ! Dlatego już w czasach starszych komputerów sekwencje wideo poddawano dość dużej redukcji jakości - 256 kolorów , rozdzielczość 320x240 oraz 15 klatek na sekundę. Jednak nawet jakość takiego materiału nie zadowalała. Wtedy stosowano różne metody kompresji obrazu - od metod bezstratnych (Booktree / AVI RAW / FLI) do stratnych (Microsoft Video 1 , Intel Indeo). Jednak niewątpliwą popularność zdobyła sobie kompresja MPEG , która była nie tylko wydajna w redukcji wymaganego miejsca przez sekwencje wideo , ale także dzięki bardzo dużej popularności wśród cyfrowego montażu A/V.

   Co to MPEG ?

   Skrót MPEG pochodzi od nazwy grupy inżynierów (Moving Picture Experts Group) którzy opracowali ten właśnie format kompresji obrazu w roku 1988. Od tamtego czasu format przeszedł małą metamorfozę i powstały jego najbardziej znane formaty : standard MPEG-1 , MPEG-2 oraz opracowany w 1999 roku MPEG-4.

 - MPEG Video I   - Pliki Video / Płyty Video-CD / Digital TV
 - MPEG Video II - Płyty DVD / Super Video-CD / Digital TV
 - MPEG Video IV - Pliki Video / Media Strumieniowe

  Każda z tych kompresji charakteryzuje się odmiennymi właściwościami w kompresji obrazu. Dla użytkowników nagrywarek najbardziej znaczącymi będą tu standardy MPEG-1 i MPEG-2 , gdyż używa się ich do tworzenia płyt Video CD oraz Super Video CD.

   Obie kompresje są stratne (tzw. po skompresowaniu obrazu ta metoda części informacji o obrazie zostaje utracona) co gwarantuje bardzo dobre upakowanie danych. Wynika to z faktu , że część klatek zapisywana jest w formacie JPEG. Czemu tylko część ? Ponieważ obrazu zazwyczaj w ułamkach sekund nie wiele się zmienia , toteż pozostała informacja zawarta jest w tzw. wektorach ruchu oraz pól-klatkach. Dzięki zapisanym wektorom i pól-klatkom możliwe jest odtworzenie całej sekwencji wideo ,ale tylko przy odtwarzaniu , dlatego format MPEG stosuje się tylko jako format do dystrybucji plików wideo. Kodowanie obrazu w taki sposób nazywane jest kompensacją ruchu. Na tym poziomie kodowanie nie jest jeszcze zakończone , gdyż używa się jeszcze specjalnego systemu zapisu kolorów (YcrCb) , który pozwala na zredukowanie informacji o kolorze dla poszczególnej części klatki. Cały materiał kompresowany jest dodatkowo bezstratną metodą Huffmana , która usuwa powtarzające się łańcuchy danych. Podobnie jak robi to kompresor plików binarnych np. ZIP.

Przy wolnych ujęciach obraz jest wyrazisty. Szybkie przesuwanie kamery powoduje w niektórych momentach dość wyraĽne rozpikselowanie obrazu oraz zniekształcenia kolorów - Trwa to ułamki sekund dopóki następna klatka główna nie naniesie dokładniejszych informacji o obrazie.

Stosunek kompresji dla MPEG-I wynosi 1:150. Dla plików MPEG- II stopień kompresji zwiększono o około 20%. Nowością jest tu format MPEG-4 , który przy tej samej jakości obrazu oferuje stosunek 1:300 w zależności od przepustowości strumienia danych. Warto w tym przypadku wspomnieć , że znany wszystkim format DIVX jest odmianą formatu MPEG-4 jednak nie jest z nim w 100% kompatybilny , choć często dekompresory DiVX pozwalają na odtwarzanie "krewniaka".

    A co z dźwiękiem ?

   W standardach MPEG-I używa się domyśle dźwięku w kompresji MPEG-I Audio Layer 2 , który jest starszym bratem MPEG Audio Layer 3. Format MPEG Audio Layer 2 (w skrócie MP2) zachowuje doskonała jakość dźwięku przy zachowaniu przepustowości rzędu 128-224 kbps. Kompresja ta opiera się tak samo jak MP3 na efekcie maskowania się dĽwięków oraz specyfice ludzkiego ucha które nie wychwytuje wszystkich pasm dźwięku. Pozwala to na upakowanie 9 godzin muzyki o jakości płyty CD na zwykłym 74 minutowym krążku , który odczytać mogą tylko i wyłącznie odtwarzacze DVD oraz VideoCD ! Właścicielom pecetów bardziej opłaca się użycie wydajniejszego formatu MP3 który pozwala umieści aż 12 godzin muzyki !

    Wszystko razem daje Video-CD !

   Połączenie strumieni MPEG-I i MPEG Audio Layer 2 daje nam możliwość upakowania na jednym krążku 74 minut filmu o jakości pomiędzy VHS a SVHS , przy dobrej jakości dźwięku. Płytki nagrane w formacie Video-CD tak jak już wspomniałem dadzą się z powodzeniem odczytać na stacjonarnych czytnikach DVD oraz Video-CD , jak i również na domowym pececie wyposażonym w CD-ROM x2 oraz w oprogramowanie dekompresujące MPEG.

   Czy warto przenieść pliki MPEG na Video-CD ?

   Zdecydowanie tak ! Po pierwsze z uwagi na to , że nagrywając pliki jako zwykle dane komputerowe umieścimy na krążku tylko 65 minut. W przypadku Video-CD pojemność krążka wzrasta do 74 minut dzięki wyeliminowaniu korekcji błędów na poziomie sektora. Co prawda jeśli krążek zostanie mocno porysowany pliki mogą się nie w pełni odczytać , bądź odtwarzanie będzie przerywane błędami (zgubione ramki) , co w przypadku zapisu jako dane komputerowe jest niemożliwe ! To jednak większa ilość miejsca opłaca się bardziej.

    Po co Super Video CD ?

   Płytki Super Video CD są połączeniem strumieni MPEG-II oraz MPEG Audio Layer II. Jedna płytka w takim formacie pomieści 60-74 minuty dĽwięku i obrazu o jakości powyżej VHS. Wadą rozwiązania Super Video CD jest jego niekompatybilność z programowymi dekompresorami MPEG-2 , gdyż prawie żaden z przetestowanych programów nie odtwarzał płytki Super Video CD na domowym pececie. A były to m.in programy : PowerDVD 2.5 , Xing DVD Player , Free DVD 2.0 , Eugene's DVD Player , WinDVD oraz Varo DVD. żaden z nich nie rozpoznał płytki Super Video CD. Chlubnym wyjątkiem jest tu WinDVD , który umożliwiał odczytanie krążka SVCD , bez jakichkolwiek problemów. Według zapewnień twórców formatu SVCD płytki takie powinien odczytać każdy stacjonarny czytnik DVD.

    Czym to nagrać ?

   Płytki w obu formatach można nagrać za pomocą zwykłej nagrywarki oraz najczęściej dołączonego do niej software-u. Praktycznie wszystkie liczące się programy do nagrywania potrafią tworzyć płyty Video-CD - Począwszy od Nero Burning ROM a skończywszy na Easy CD Creator. Aplikacje typu CDRWIN nie potrafią nagrywać krążków Video-CD , ale za posiadają wiele opcji przydatnych przy nagrywaniu innego typu płytek. Wbudowaną obsługę płyt Super Video CD posiadają Nero Burning ROM od wersji 5.5 oraz WinOnCD 3.8.

      
 
copyright  by brokenweb  1999 - 2003   /   all rights  reserved  /  copy  and  reproduction   prohibited  by  international law