Menu  | Forum | Download | Hot-LineInfo | > | Odwróc kolory
             M P E G  /   V i d e o C D     

   Załóżmy , że chcemy na dysku twardym zapisać 1 minutową sekwencję wideo w rozdzielczości obrazu systemu PAL (25 klatek na sekundę). Wydawać by się mogło , że dysk twardy o wielkości 1GB powinien spełnić to zadanie - jednak jak się okazuję nie pomieści on nawet minuty tylko samego obrazu ! Dzieje się tak , ponieważ jedna klatka obrazu (756x512) PAL zajmuje nieco ponad 0,8MB. To dla sekwencji jednosekundowej wymagany jest zestaw 25 klatek dający około 25MB. Nie trudno sobie uzmysłowić , że jest to wielkość ogromna ! Dlatego już w czasach starszych komputerów sekwencje wideo poddawano dość dużej redukcji jakości - 256 kolorów , rozdzielczość 320x240 oraz 15 klatek na sekundę. Jednak nawet jakość takiego materiału nie zadowalała. Wtedy stosowano różne metody kompresji obrazu - od metod bezstratnych (Booktree / AVI RAW / FLI) do stratnych (Microsoft Video 1 , Intel Indeo). Jednak niewątpliwą popularność zdobyła sobie kompresja MPEG , która była nie tylko wydajna w redukcji wymaganego miejsca przez sekwencje wideo , ale także dzięki bardzo dużej popularności wśród cyfrowego montażu A/V.

   Co to MPEG ?

   Skrót MPEG pochodzi od nazwy grupy inżynierów (Moving Picture Experts Group) którzy opracowali ten właśnie format kompresji obrazu w roku 1988. Od tamtego czasu format przeszedł małą metamorfozę i powstały jego najbardziej znane formaty : standard MPEG-1 , MPEG-2 oraz opracowany w 1999 roku MPEG-4.

 - MPEG Video I   - Pliki Video / Płyty Video-CD / Digital TV
 - MPEG Video II - Płyty DVD / Super Video-CD / Digital TV
 - MPEG Video IV - Pliki Video / Media Strumieniowe

  Każda z tych kompresji charakteryzuje się odmiennymi właściwościami w kompresji obrazu. Dla użytkowników nagrywarek najbardziej znaczącymi będą tu standardy MPEG-1 i MPEG-2 , gdyż używa się ich do tworzenia płyt Video CD oraz Super Video CD.

   Obie kompresje są stratne (tzw. po skompresowaniu obrazu ta metoda części informacji o obrazie zostaje utracona) co gwarantuje bardzo dobre upakowanie danych. Wynika to z faktu , że część klatek zapisywana jest w formacie JPEG. Czemu tylko część ? Ponieważ obrazu zazwyczaj w ułamkach sekund nie wiele się zmienia , toteż pozostała informacja zawarta jest w tzw. wektorach ruchu oraz pól-klatkach. Dzięki zapisanym wektorom i pól-klatkom możliwe jest odtworzenie całej sekwencji wideo ,ale tylko przy odtwarzaniu , dlatego format MPEG stosuje się tylko jako format do dystrybucji plików wideo. Kodowanie obrazu w taki sposób nazywane jest kompensacją ruchu. Na tym poziomie kodowanie nie jest jeszcze zakończone , gdyż używa się jeszcze specjalnego systemu zapisu kolorów (YcrCb) , który pozwala na zredukowanie informacji o kolorze dla poszczególnej części klatki. Cały materiał kompresowany jest dodatkowo bezstratną metodą Huffmana , która usuwa powtarzające się łańcuchy danych. Podobnie jak robi to kompresor plików binarnych np. ZIP.

Przy wolnych ujęciach obraz jest wyrazisty. Szybkie przesuwanie kamery powoduje w niektórych momentach dość wyraĽne rozpikselowanie obrazu oraz zniekształcenia kolorów - Trwa to ułamki sekund dopóki następna klatka główna nie naniesie dokładniejszych informacji o obrazie.

Stosunek kompresji dla MPEG-I wynosi 1:150. Dla plików MPEG- II stopień kompresji zwiększono o około 20%. Nowością jest tu format MPEG-4 , który przy tej samej jakości obrazu oferuje stosunek 1:300 w zależności od przepustowości strumienia danych. Warto w tym przypadku wspomnieć , że znany wszystkim format DIVX jest odmianą formatu MPEG-4 jednak nie jest z nim w 100% kompatybilny , choć często dekompresory DiVX pozwalają na odtwarzanie "krewniaka".

    A co z dźwiękiem ?

   W standardach MPEG-I używa się domyśle dźwięku w kompresji MPEG-I Audio Layer 2 , który jest starszym bratem MPEG Audio Layer 3. Format MPEG Audio Layer 2 (w skrócie MP2) zachowuje doskonała jakość dźwięku przy zachowaniu przepustowości rzędu 128-224 kbps. Kompresja ta opiera się tak samo jak MP3 na efekcie maskowania się dĽwięków oraz specyfice ludzkiego ucha które nie wychwytuje wszystkich pasm dźwięku. Pozwala to na upakowanie 9 godzin muzyki o jakości płyty CD na zwykłym 74 minutowym krążku , który odczytać mogą tylko i wyłącznie odtwarzacze DVD oraz VideoCD ! Właścicielom pecetów bardziej opłaca się użycie wydajniejszego formatu MP3 który pozwala umieści aż 12 godzin muzyki !

    Wszystko razem daje Video-CD !

   Połączenie strumieni MPEG-I i MPEG Audio Layer 2 daje nam możliwość upakowania na jednym krążku 74 minut filmu o jakości pomiędzy VHS a SVHS , przy dobrej jakości dźwięku. Płytki nagrane w formacie Video-CD tak jak już wspomniałem dadzą się z powodzeniem odczytać na stacjonarnych czytnikach DVD oraz Video-CD , jak i również na domowym pececie wyposażonym w CD-ROM x2 oraz w oprogramowanie dekompresujące MPEG.

   Czy warto przenieść pliki MPEG na Video-CD ?

   Zdecydowanie tak ! Po pierwsze z uwagi na to , że nagrywając pliki jako zwykle dane komputerowe umieścimy na krążku tylko 65 minut. W przypadku Video-CD pojemność krążka wzrasta do 74 minut dzięki wyeliminowaniu korekcji błędów na poziomie sektora. Co prawda jeśli krążek zostanie mocno porysowany pliki mogą się nie w pełni odczytać , bądź odtwarzanie będzie przerywane błędami (zgubione ramki) , co w przypadku zapisu jako dane komputerowe jest niemożliwe ! To jednak większa ilość miejsca opłaca się bardziej.

    Po co Super Video CD ?

   Płytki Super Video CD są połączeniem strumieni MPEG-II oraz MPEG Audio Layer II. Jedna płytka w takim formacie pomieści 60-74 minuty dĽwięku i obrazu o jakości powyżej VHS. Wadą rozwiązania Super Video CD jest jego niekompatybilność z programowymi dekompresorami MPEG-2 , gdyż prawie żaden z przetestowanych programów nie odtwarzał płytki Super Video CD na domowym pececie. A były to m.in programy : PowerDVD 2.5 , Xing DVD Player , Free DVD 2.0 , Eugene's DVD Player , WinDVD oraz Varo DVD. żaden z nich nie rozpoznał płytki Super Video CD. Chlubnym wyjątkiem jest tu WinDVD , który umożliwiał odczytanie krążka SVCD , bez jakichkolwiek problemów. Według zapewnień twórców formatu SVCD płytki takie powinien odczytać każdy stacjonarny czytnik DVD.

    Czym to nagrać ?

   Płytki w obu formatach można nagrać za pomocą zwykłej nagrywarki oraz najczęściej dołączonego do niej software-u. Praktycznie wszystkie liczące się programy do nagrywania potrafią tworzyć płyty Video-CD - Począwszy od Nero Burning ROM a skończywszy na Easy CD Creator. Aplikacje typu CDRWIN nie potrafią nagrywać krążków Video-CD , ale za posiadają wiele opcji przydatnych przy nagrywaniu innego typu płytek. Wbudowaną obsługę płyt Super Video CD posiadają Nero Burning ROM od wersji 5.5 oraz WinOnCD 3.8.

      

Copyright by BrokenWeb - All Rights Reserved 1999-2003